محبوب شيرينم!

تمام الفبای تنت را به لبانم دوخته ام

و تمام شب

دورن ملحفه ای سپيد سر کرده ام

گل قرمزی درون يخچال زائيده است مثل اينکه

و من شب را خيس کرده ام مثل اينکه

تا صبح

همه گلبول های خونم از درون ملحفه من رد می شود

(من نمی دانم برای فردا کفش هايم را واکس زده ام ؟.....)

امشب

جای تو در رختخوابم

يک باغچه خنده ريخته ام

آه چقدر سردم است

ملحفه ام را بده

فردا قرار است سوار تاکسی شوم

و با يک تپانچه بادی

سر راهت بنشينم

امشب چه زود رفته ای

يک لنگه چشم تو پيش من گرو است

فرداکه شد

جلوی آسانسور

با يک گل يخ زده منتظرت ايستاده ام

آخر که می شود

تو پيدايت می شود

و می آيی زير ملحفه من

و من دوباره خوابم می برد

۸۳

کجای من بد بود

گوئی که از ته يک دالان داد زدم

آهای-

من بودم

که برای کفش ات لنگه پيدا کردم

من بودم که دست ام را

برايات تاک کردم

ديگر برايم شعر نمی گويم

ديگر دستم بوی سبزی نمی دهد

تو را لابلای حرف هايم دفن کرده ام

و من در کنار قبرات رو به آسمان دراز کشيده ام :

من هنوز هم منم

خط خطی شده ام

ديگر برای ديوانگی ام دليل نمی خواهم

دستت را روی قلبم

بگذار

تا بوق بزنم

با من تا نمی کنی که تو

                                          تا

                                                  تا به تا شوم

با من حرف نمی زنی که تو

                                      تا سقط کنم شعری برای تو

آه شش روز است که

                                  از تا شدنم می گذرد

پاهايم به آلپ گير کرده

                                           دستم به استوا

امروز با مشتی برف بيدار شده ام

  مشتی سپيد ،مشتی سپيد   

هر چه غزل چسپيده به آستينم

من هر چه که فوت می کنم نمی رود که

                                                         کشتی نوح

عروس سياه

                           من يک شعر زائيده ام

                                                               دراين غروب سرد

من عادتم يک پله بالاتر از تو بود

82

به من

 به تمام من دخترکی می خندد

صدای جنوب اش روی دستم

                                             سايه اش

                                                                ها؛ تا دلت می خواهد

بردهانش هر چه لبخند است ،ديوانه است 

با ياد تمام مثل هايش

                                مثل اينکه قاهم می شکفد

يا برای دستهايش

هر چه مسافر است

دست تکان می دهند

حالا پس افتاده ام روی حرف هايم

تابخوانم شعری که ضربه مغزی می شود

به من بخند حالا ديوانه اگر می خواهی..

82

تقديم به او که هميشه را پرواز کرد  :

چشمانت در خاک و لبانت خاکی تر

موهاي طلائی ات به کدامين نفرين من اين چنين ناپيدا است ............ 

به ديدارت آمده ام

                                  به چشمانم نگاه نکن

 که چشمانت پر از خاک می شود .