مرا ببخش اگر تورا به شعر شکستم.......
دلشوره های ۸۲:
عادتم روی خودم راه می رود
وقتی که خوابيده ام
بالای سرم شعر می ساوند
نمی دانم
تا ته آسمان هم برقصيم
کسی حرف هايمان را باور نمی کند
من چوب شعرهايم را خورده ام
وقتی که تو خودت را کوک می کردی !!
باران که هميشه می زند
من ،هميشه بارانم.......
به قول شعر : دلم برای سبزات تنگ شده
کاش هفت خوان تو بودم
باران که هميشه می زند
تا صورت من زير اين همه شعر تَر شود
سرم که به سنگ نخورد
شعرم که درد می خورد
من ديگر بزرگ شده ام
با آب و نان و شعر
تا دستم به خودم برسد
و خودم را توی لباس هايم لوله کنم
مادر دروغ نگو ...
جای من که خيس نيست !
باران که هميشه می زند...
زورم به سرت نمی رسد تا دوستت داشته باشم
اينجا لباس هايت را عوض می کنی دختر !
من يک عمر با حيثيت دروغ گفته ام
من با شعر تو هم قهر کرده ام
باران که هميشه می زند
من –دل ام برای تو تنگ می شود
بی خود نمرده ام
تا شعر بزايم
تا تابوت بفروشم
تا رنگ بدزدم
وقت کردی ؛
چترت را باز کن
باران که هميشه می زند
تو نمی توانی من باشی
تا دلت برای خودت تنگ شود
_ مهربان _ اسم جديد ساعت ام بود
که روی دامن بلند تو خوابش برده بود
باران که هميشه می زند
تا درون کفش های دبستانم
سبزه برويد برای هشت سين اسمت
باران که هميشه می زند
من _ دلم برای تو تنگ می شود
آذر ۸۲
روی درخت های هفت سالگی ات
سبز ريخته ام
تايک لباس تن پوش سبز تو.....
تابوت رقص تو
روی دستم ماسيد
جای ناخن هايت روی قلبم سُر خورد
دور
نزديک تر از دست تو نيست
پشت يک قاب بزرگ
جان دادم صبح روز يکشنبه
من خودم را رد کردم صبح روز بعد
توی يک غار دراز بچه زاييدم تاريک
من درختی کُشتم با دو حرف باريک
رنگ را روی سرم ريخته ام
خاک را روی زمين
اول پاييز سرم شد
آخرش سبزم شد
دست يک دختر لال را بستم به خودم
پشت يک ناز تولد يافتم
من به يک آبله خنديدم
من به يک خاله پير
من همان روز که خوابيدم مردم
روز ميلاد تو من شعر تجارت کردم
من برای کشتن شاپرکی دست زدم
روز جمعه
من به يک دختر دو ساله لوس دل بستم
روز اعدام خودم دستفروشی کردم
پشت هم گل کاشتم
گذر از سخت ترين روز جهنم خوب است
من هنوزم به تو دلباخته ام.........
بهمن ۸۲
خیال یک مرد
بگذار ديدن تو رابا درد ها آشنا کند ،اما هرگز کوری را به خاطر آرامش تحمل نکن .
«دکتر شريعتی»
قطعه مزار3 :
هی دختر!
کی رسيده ای؟ از کدام خيابان رنگ پريده
از سر کدام حرف پياده شده ای؟
روی کدامين نی لبک راه رفته ای؟
پيرهنت بوی کدام شرجی جنوب گرفته است ؟
دستانم را بفشار
به گرمی يک سيب ...
هی دختر!!
زير کدام چتر ؛ خيس ِ خيس ِمن شده ای ؟
بيا ابه اتفاق هم سنگ بيندازيم
به هر چه ديوانه که می گذرد از کنارمان
اگر از ييلاقی ترين جای قلبم نيستی
دوباره به بی پناه ترين استوای لبانم بچسپ
از هر که بپرسم پای چپش می لنگد
زير سايه آفتاب تو
گوئی آفتابم گل کرده
آه ....
چقدر دلم می خواهد خرسی سفيد را بغل کنم.
82
قطعه مزار4 :
رنگ حنائی پستانهايت
مرا به شکوه هيچ می برد
و من لای پنجره اتاق خوابتان له می شوم
و آنجا
زندگی می کنم
آواز می خوانم
و هميشه هيچم پر است
و قلب من که روی دو نصف شب يخ می زند
وپشه بندی که روی صورتم می افتد
و سازی که از تنم بالا می رود
سازی ناکوک
و بلوط سبزی
که برای کاج کريسمس می رقصد و
من به هيچ ات خوبم
دختر پنجم
که درونش کلبه است
کلبه ای تنها
روی دستش قصر است
قصر ناتينگهام
روی پلکش بندر
بندر اسپانيا
روی لبهايش آخر اسفند است
و به من زل زده است
دختر پنجم زود می ميرد تا که من خوابم
آخر آوريل ،اول اسفند است
که به من می خندد.
3/2/82
خیال یک مرد
سلام هميشه زيبا است
پس سلام
امروز تمام انديشه من ، تمام دغدغه من ،تمام دلخوشی های من؛ زيستن برای زيبايی است و يافتن همه خوبی های که هنوز هم کشف نشده اند.....
امروز تمام افکارمن ؛ يافتن راهی است برای آزادی
آزادی انسان،آزادی من؛آزادی تو
امروز تمام شعرهای من خواستن است برای من
امروز تمام شعرهای من،نوشته هاي من :
چيزی نيست جز بهانه ای برای دوست داشتن بی پروا
چِيزی نيست جز زندگی کردن با آرامش در کنار هم
«پس بيايد به انديشه های هم احترام بگذاريم »
به اميد هفته های پرتقالی
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭
اولين شعرم به ياد عزيز از دست رفته ام روح الله صبوری که رفتنش را هنوز باور نکرده ام:
قطعه مزار 1 :
کو
کجاست؟ ...آسمان
چشم هايم ديگر تو را آبی نمی بينند !!
پنجره
دنباله يک روز سرد
اتفاق
دنباله يک نور زرد
بی خبر تو را خواهم کشيد
برتن ديوار سرد،سبز شهر
زندگی
دنباله يک روز بد
آيينه
تکرار رويش های سرد
چشم تو
دنباله ی اعداد فرد
جاده ها
ادراک هق هق های مرد
فاصله
ديدار خود در غروبی بعد مرگ
شب
صدای زندگی در گوش برگ
زمستان 80
قطعه مزار 2 :
بگذار روی شعرم بالا بيايد
تا واق واقت کنم
خاله زنک شعرم خودم هستم
که بيست جای قلبم دست به عصا راه می رود
پشت اين همه تو سنگ انداختم که چی ؟
فرق بين من و تو اين است
که تو موهايت بلند تر است
و کفش های من که پر از ماسه می شود
گاهی به آخر می رسم که
دلخوشی ام خودم هستم.
آذر 81
